แดนเนรมิต ตำนานสวนสนุกแห่งแรกของไทย
แดนเนรมิต หรือ Magic Land สวนสนุกกลางแจ้งแห่งแรกของประเทศไทย เปิดตั้งแต่ปี 2518 และปิดตัวในปี 2543 หลังเปิดมา 25 ปีตามสัญญาเช่า — ทิ้งไว้แค่ปราสาทเทพนิยาย ความทรงจำของคนหลายรุ่น และเพลงที่จำได้ทั้งประเทศ
มีสถานที่บางแห่งที่คนไม่ต้องเคยไป แค่ได้ยินชื่อก็รู้สึกถึงบางอย่างได้ทันที
แดนเนรมิต คือหนึ่งในนั้น สำหรับคนไทยรุ่นหนึ่ง
แดนเนรมิต คืออะไร
แดนเนรมิต (Magic Land) คือสวนสนุกกลางแจ้งบนเนื้อที่ 33 ไร่ ตั้งอยู่เยื้องกับศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว ริมถนนพหลโยธิน แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2518 และปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2543
แดนเนรมิต เป็นกิจการของครอบครัวกิติพราภรณ์ ผู้ปลุกปั้นธุรกิจบันเทิงมากมาย โดยมี พัณณิน กิติพราภรณ์ เป็นคนสำคัญที่บุกเบิกสวนสนุกกลางแจ้งแห่งแรกของประเทศนี้ขึ้นมา ด้วยการลงทุนไม่ต่ำกว่า 70-80 ล้านบาทในเวลานั้น
ก่อนจะมี แดนเนรมิต ไม่มีสวนสนุกจริงๆ ในไทย
สิ่งที่ทำให้ แดนเนรมิต มีความหมายมากกว่าแค่สถานที่ท่องเที่ยวคือมันคือ “ครั้งแรก”
ก่อนหน้า แดนเนรมิต สวนสนุกที่คนไทยรู้จักมักเป็นส่วนหนึ่งของห้างสรรพสินค้า เช่น ห้างไดมารู ราชดำริที่นำม้าหมุนมาติดตั้งที่ชั้นดาดฟ้า หรือสวนสนุกชั่วคราวตามงานวัดที่จัดไม่กี่วันก็รื้อถอนแล้ว
แดนเนรมิต จึงเป็นสวนสนุกเต็มรูปแบบแห่งแรกของประเทศไทย ที่ตั้งใจให้เป็นพื้นที่ความสุขของทุกคนในครอบครัว ไม่ใช่แค่เด็ก
ปราสาทเทพนิยาย สัญลักษณ์ที่ทุกคนจำได้
หากถามว่าอะไรคือภาพที่จำได้มากที่สุดเมื่อพูดถึง แดนเนรมิต คำตอบที่ได้ยินบ่อยที่สุดคือ “ปราสาทเทพนิยาย”
ปราสาทที่ตั้งตระหง่านอยู่ส่วนหน้าของ แดนเนรมิต ออกแบบโดยผสมผสานระหว่างปราสาทเทพนิยายของสวนสนุกดิสนีย์แลนด์กับปราสาทนอยชวานสไตน์ของประเทศเยอรมนี กลายเป็นสัญลักษณ์ที่คนกรุงเทพยุคนั้นรู้จักในฐานะ “ภาพที่บอกว่าเรามาถึง แดนเนรมิต แล้ว”
หลังจาก แดนเนรมิต ปิดตัว เครื่องเล่นทั้งหมดถูกรื้อถอน แต่ปราสาทเทพนิยายยังคงตั้งอยู่บนพื้นที่เดิมต่อมาอีกนาน จนกลายเป็นสัญลักษณ์ของความทรงจำที่ยังไม่ยอมหายไป
เครื่องเล่นที่คนจดจำ
แดนเนรมิต มีเครื่องเล่นจากต่างประเทศกว่า 30 ชนิด ส่วนใหญ่มาจากญี่ปุ่น พร้อมทั้งมีวิศวกรทั้งชาวไทยและต่างประเทศร่วมกันสร้าง
รถไฟเหาะของ แดนเนรมิต มีรางยาว 670 เมตร แล่นตามรางเหล็กกล้าสูงจากพื้น 16.5 เมตร วิ่งด้วยความเร็ว 60 กม./ชม. — สำหรับเด็กยุค 70s-90s นั่นคือความตื่นเต้นระดับที่หาจากที่ไหนไม่ได้ในกรุงเทพ
นอกจากรถไฟเหาะแล้ว ยังมีเรือไวกิ้ง รถไฟรางเดี่ยว ส่วนจัดแสดงสัตว์โลกล้านปี บ้านผีสิง และที่สำคัญคือ “พาเหรดแฟนตาซี” ที่ออกเดินไปตามถนนโดยรอบ ซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ แดนเนรมิต รู้สึกมีชีวิตและน่าจดจำ
เพลง “สนุกสุดแสน เที่ยวแดนเนรมิต”
ถ้ามีอย่างเดียวที่พิสูจน์ได้ว่า แดนเนรมิต อยู่ในวัฒนธรรมไทยจริงๆ นั่นคือเพลงประกอบ
เพลง แดนเนรมิต มีเนื้อร้องว่า “รอยยิ้มแจ่มใส เสียงหัวเราะนั้นแสนจะมีสุขเสรี เรามาพร้อมกัน วันของครอบครัว มีชีวิตที่ดีอบอุ่นด้วยความรัก พร้อมใจไปเที่ยวไปในแดนเนรมิต แดนเนรมิต มีฉันมีเธอ มีรักและความผูกพัน สนุกสุดแสน เที่ยวแดนเนรมิต”
คนที่เคยได้ยินเพลงนี้ในวัยเด็กสามารถร้องตามได้ทันที แม้ผ่านมาหลายสิบปีแล้วก็ตาม — นั่นคือพลังของ แดนเนรมิต ที่ฝังลึกในความทรงจำของคนไทยหลายรุ่น
คืนสุดท้ายที่ 40,000 คนมาส่ง
วันอาทิตย์ที่ 28 พฤษภาคม 2543 คือวันที่ทำให้รู้ว่า แดนเนรมิต มีความหมายมากแค่ไหน
ผู้คนกว่า 40,000 ชีวิตมารวมตัวกันที่ แดนเนรมิต เพื่ออำลาในงาน “แดนเนรมิต…ฉันจะคิดถึงเธอ” ที่มีวงบางกอกออเคสตราบรรเลง มีการแสดงพิเศษ และมีคนน้ำตาไหลทั้งที่เป็นผู้ใหญ่
เหตุที่ต้องปิดตัวคือหมดสัญญาเช่าที่ดิน 25 ปี ซึ่งไม่สามารถต่อสัญญาได้เพราะพื้นที่ในเมืองที่ขยายตัวทำให้ที่ดิน 33 ไร่ย่านพหลโยธินมีมูลค่าสูงเกินกว่าจะทำสวนสนุก และขนาดพื้นที่ก็เริ่มไม่เหมาะกับการพัฒนาสวนสนุกสมัยใหม่
ก่อนหน้านั้น 7 ปี ครอบครัวกิติพราภรณ์ได้ลงทุนซื้อที่ดินย่านคลองสาม เพื่อพัฒนาสวนสนุกแห่งใหม่ชื่อ “ดรีมเวิลด์” ซึ่งเปิดตัวในปี 2536 ก่อน แดนเนรมิต จะปิดตัว
แดนเนรมิต วันนี้ ชื่อที่ยังอยู่แม้สวนสนุกจะหายไป
ปัจจุบันพื้นที่ที่เคยเป็น แดนเนรมิต เปลี่ยนเป็นตลาดนัดในชื่อ “ตลาดนัดเลียบด่วนแดนเนรมิต” ซึ่งเปิดให้บริการทุกวัน และในพื้นที่โดยรอบยังมีชื่อ แดนเนรมิต ติดอยู่ในชื่อถนนและย่านต่างๆ บอกว่าแม้สวนสนุกจะหายไปแล้ว แต่ชื่อนั้นยังอยู่
ดินแดนแห่งความฝันที่ไม่มีวันหายจากความทรงจำ
แดนเนรมิต อยู่มาแค่ 25 ปี แต่ทิ้งความทรงจำไว้กับคนไทยได้นานกว่านั้นมาก
มันไม่ใช่แค่สวนสนุก แต่คือพื้นที่ที่เด็กยุคนั้นเรียนรู้ว่าความสุขมีหน้าตาอย่างไร — รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ปราสาทที่ดูเหมือนในนิทาน และพ่อแม่ที่พาลูกมาในวันหยุด
สนุกสุดแสน เที่ยว แดนเนรมิต