Review : Silent Hill: Townfall [PlayStation 5, PC , ตัวอย่าง รีวิว]

ประเภท: Psychological Horror / Survival Horror / FPS

ผู้พัฒนา: Screen Burn Interactive 

แพลตฟอร์ม: PlayStation 5, PC (Steam, Epic Games Store)

วันวางจำหน่าย: 24 กันยายน 2026

เกมเพลย์แรก เน้นๆ 15 นาทีเต็ม

คุณหนีความจริงได้ แต่คุณหนีความผิดในใจไม่ได้…  

Silent Hill: Townfall พาคุณก้าวข้ามสู่ความสยองขวัญแนวจิตวิทยาครั้งใหม่บนชายฝั่งสกอตแลนด์ 

เมื่อความสะพรึงระดับตำนานถูกตีความใหม่โดยทีมพัฒนา Screen Burn Interactive  พาผู้เล่นดำดิ่งสู่เกาะปิดตายที่ไร้ทางออก

สิ่งเดียวที่คุณมีคือเครื่อง CRTV และไหวพริบในการเอาตัวรอดจากสิ่งที่มองไม่เห็น 

สัมผัสความกดดันผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่ง 

และการใช้คลื่นความถี่เพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในหมอก…

เรื่องราวในภาค Townfall จะพาผู้เล่นไปติดตามชีวิตของ Simon ที่ต้องเดินทางมายังเกาะ St. Amelia สถานที่อันแปลกหน้าซึ่งเขาไม่คุ้นเคยแม้แต่น้อย ท่ามกลางบรรยากาศที่ถูกโอบล้อมด้วยหมอกหนาตามสไตล์ดั้งเดิม ที่นั่นเขาได้พบกับ  Zoe นางพยาบาลประจำคลินิกท้องถิ่น ซึ่งเป็นเจ้าของเสียงลึกลับผ่านจอโทรทัศน์ CRTV ที่เคยได้ยินกันไปก่อนหน้านี้ โดยเธอได้ส่งเสียงเรียกให้ Simon กลับมายังเกาะแห่งนี้

Gameplay

ระบบการเล่นของภาคนี้จะนำเสนอผ่านมุมมอง FPS อย่างสมบูรณ์ ซึ่งทีมพัฒนาเชื่อว่าจะช่วยสร้างความวิตกกังวลได้ดีกว่าเพราะจำกัดทัศนวิสัยของผู้เล่น ทำให้สิ่งที่อยู่นอกจอน่ากลัวกว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้า นอกจากนี้ เกมเพลย์ยังเน้นย้ำเรื่อง ทางเลือก  แม้จะมีอาวุธคลาสสิกอย่างท่อนไม้หรือปืนพก แต่ผู้เล่นไม่จำเป็นต้องใช้ความรุนแรงเสมอไป การหลบหนีมีความสำคัญเท่ากับการต่อสู้ รวมถึงมีระบบการชะโงกหน้าเพื่อตรวจสอบความปลอดภัย 

หัวใจสำคัญของการสำรวจในเกมนี้คือ “CRTV (โทรทัศน์พกพา)” ที่คุณจะพบระหว่างทาง การรับสัญญาณเฉพาะจะช่วยให้คุณค้นพบเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ นำทาง และแม้กระทั่งรับรู้ถึงศัตรูที่กำลังเข้ามาใกล้ผ่านกำแพง สิ่งที่น่าสนใจเป็นพิเศษคือการแสดงผลเสียงรบกวนและการบิดเบือนของหน้าจอที่สมจริงอย่างมาก ราวกับว่ามันมาจากอุปกรณ์ออกอากาศจริง ซึ่งเมื่อรวมกับหมอกหนาในเกมแล้ว จะสร้างความรู้สึกสมจริงอย่างเหลือเชื่อ

นอกจากนี้ เมื่อผู้เล่นค้นพบวัตถุระหว่างการสำรวจ ระบบที่แสดง “ความคิดภายใน” ของตัวละครไซมอน เป็นข้อความบนหน้าจอแทนการ”พูดออกมาเป็นคำพูด” นั้น ทีมงานเผยว่า เป็นการประสานความคิดของผู้เล่นกับอารมณ์ของตัวละครได้อย่างราบรื่น เพื่อการรักษาความตึงเครียดตลอดการเล่นเกม

และในเกมเพลย์ จะมีแถบสีดำอยู่ด้านบน-ล่างของหน้าจอแบบภาพยนตร์ และมีการใช้เอฟเฟ็กต์เกรนฟิล์มเพื่อเพิ่มความสมจริงและความตึงเครียดของมุมมองบุคคลที่หนึ่ง และที่สำคัญคือตัวเกมจะไม่มีหน้าจอ HUD รบกวนสายตา แต่จะแสดงผลผ่านวัตถุในมือตัวละครอย่างสายน้ำเกลือ และอื่นๆแทน 

จุดเด่นของภาคนี้ หลักๆคือการนำเสนอแบบ Narrative-Driven Puzzles หรือ ปริศนาที่ผูกโยงเข้ากับเนื้อเรื่องโดยตรง ซึ่งการแก้ปริศนาแต่ละครั้งจะไม่ใช่แค่การผ่านด่านทั่วไป แต่เป็นส่วนสำคัญในการปะติดปะต่อเรื่องราวและทำความเข้าใจกับสถานการณ์รอบตัว รวมถึงอดีตของชาวเมือง St. Amelia โดยย้ำจุดเด่นสำคัญของเกมนี้คือ “กลยุทธ์การหลีกเลี่ยงการต่อสู้ให้มากที่สุดเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรู”  คุณต้องใช้ CRTV เพื่อติดตามการเคลื่อนไหวของศัตรู และเมื่อไม่มีอาวุธ ให้หมอบลงและเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง ผู้เล่นต้องแอบมอง เพื่อประเมินสถานการณ์รอบตัว การเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและหลบซ่อนตัวคือหัวใจหลัก เพราะหากถูกพวกมันตรวจพบ ตัวเกมจะเปลี่ยนเข้าสู่ฉากไล่ล่าที่ระทึกขวัญและสร้างความกดดันให้ผู้เล่นอย่างถึงที่สุด แม้จะถูกบังคับให้เข้าสู่การต่อสู้ระยะประชิด การกดปุ่มอย่างไม่ระมัดระวังจะนำไปสู่ความตายในทันที ผู้เล่นต้องประเมินจังหวะการโจมตีของคู่ต่อสู้อย่างใจเย็น และทำการโจมตีและป้องกันอย่างแม่นยำ ซึ่งต้องใช้การฟาดฟันและการป้องกันในจังหวะที่เหมาะสม

รีวิว 8/10

เป็นเกมที่ดี มีหลายจุดที่ชอบ และไม่ชอบในเวลาเดียวกัน

สายเกมสยองขวัญที่เป็นขาบู๊ อาจจะยังไม่ถูกใจเท่าที่ควร 

-เนื้อเรื่อง 3/3

-เกมเพลย์ 2 /3

-งานภาพ 2 /3

แต่ละด้านจะมีคะแนนเต็ม 3 

1=ไม่ไหว / 2= พอได้ / 3=เยี่ยม

-ความชอบ 1 /1

Silent Hill: Townfall เป็นเกมที่มีหลายอย่างน่าสนใจ ทั้งบรรยากาศสุดอึดอัด งานภาพที่พยายามทำให้ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยความไม่น่าไว้วางใจ และแนวทางการเล่นที่เน้นการหลบซ่อนมากกว่าการเดินหน้าฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้า แต่หลังจากเล่นจนจบแล้ว

สำหรับแอดฯ เกมนี้กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าเป็น Silent Hill ที่เข้าถึงได้ง่ายนัก โดยเฉพาะเมื่อมองผ่านมุมของผู้เล่นเอเชียที่อาจไม่ได้คุ้นเคยกับบริบททางวัฒนธรรมของสกอตแลนด์ รวมถึงเกมเพลย์ที่เลือกเดินไปอีกทางจาก Survival Horror แบบที่ตลาดส่วนใหญ่คุ้นเคย

Silent Hill: Townfall พาผู้เล่นออกจากเมือง Silent Hill ที่คุ้นเคย แล้วเดินทางไปยังพื้นที่ใหม่ในสกอตแลนด์ โดยใช้เรื่องราวของสถานที่ ตัวละคร และสิ่งเหนือธรรมชาติเป็นแกนกลางในการสร้างความสยอง ตัวเกมเลือกใช้มุมมอง First-Person ซึ่งแตกต่างจาก Silent Hill หลายภาคที่ผ่านมา และทำให้การสำรวจพื้นที่ต่าง ๆ มีความรู้สึกใกล้ตัวและอึดอัดมากขึ้น

แนวคิดหลักของ Townfall ยังคงเป็นการนำ “สถานที่” มาเชื่อมโยงกับเรื่องราวและสภาพจิตใจของตัวละคร แต่ครั้งนี้เกมพยายามผูกความสยองเข้ากับวัฒนธรรม สถานที่ และเรื่องราวของสกอตแลนด์มากขึ้น ซึ่งในแง่หนึ่งมันทำให้ Townfall มีเอกลักษณ์ของตัวเอง แต่ในอีกด้านหนึ่งก็กลายเป็นกำแพงสำหรับผู้เล่นที่ไม่ได้มีพื้นฐานด้านวัฒนธรรมหรือบริบทของพื้นที่ดังกล่าว

และนี่คือสิ่งที่ทำให้ประสบการณ์ของแอดฯ กับเกมนี้ค่อนข้างแตกต่างจากเกม Horror ที่สามารถทำให้เรา “เข้าใจทันทีว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น”

จุดที่ทำให้แอดฯ ให้คะแนน Townfall สูงอย่างที่คาดหวังคือ เนื้อเรื่อง

เกมเต็มไปด้วยรายละเอียด กิมมิค สัญลักษณ์ และ Puzzle ที่พยายามซ่อนความหมายเอาไว้ในโลกของเกม

แต่แม้ว่าจะชอบมากๆในเนื้อเรื่องโดยรวม แต่รายละเอียดปลีกย่อย กลับมีปัญหาหลายอย่าง คือต้องอาศัยความเข้าใจในบริบทของสกอตแลนด์และวัฒนธรรมบางอย่างมากพอสมควร

สำหรับผู้เล่นเอเชียหลายคน สิ่งเหล่านี้จึงไม่ได้ทำหน้าที่เป็น “ชิ้นส่วนของเรื่องราว” ที่ทำให้เราอยากตามต่อเสมอไป แต่บางครั้งกลับกลายเป็นคำถามว่า “มันจะสื่ออะไรออกมาวะ?”

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือรายละเอียดเกี่ยวกับระบบบัตรเสียบเพื่อจ่ายค่าไฟ หรือสิ่งของและวิธีการใช้ชีวิตบางอย่างที่ถูกนำมาเป็นส่วนหนึ่งของ Puzzle ซึ่งสำหรับคนที่คุ้นเคยกับบริบทดังกล่าวอาจเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับผู้เล่นจากเอเชีย มันไม่ได้เป็นสิ่งที่เราจะเข้าใจโดยธรรมชาติ เมื่อ Puzzle บางตัวนำสิ่งเหล่านี้มาเป็นเงื่อนไขในการเดินเรื่อง ปัญหาจึงไม่ได้อยู่ที่ Puzzle ยากอย่างเดียว แต่อยู่ที่ ผู้เล่นไม่มีข้อมูลพื้นฐานมากพอที่จะรู้ว่าควรคิดไปในทิศทางไหน

ซึ่งเอาจริงๆ จุดนี้ก็มองข้ามได้ครับ ไม่ได้สลักสำคัญขนาดนั้น และทำให้เนื้อเรื่องยังอยู่ในระดับที่ชอบมาก เพราะนัยยะของตัวละคร การนำเสนอ มีชั้นเชิงมากพอที่จะทำให้ตามต่อครับ

เกมเพลย์ คือจุดที่ทำให้แอดฯ กับ Townfall อาจเดินไปคนละทางกันมากที่สุด

โดยส่วนตัวแอดฯ เป็นผู้เล่นสาย กึ่ง Action Horror ชอบเกมที่ให้เราเดินลุยดงผี คว้าอาวุธ แก้ Puzzle ระหว่างทาง แล้วถ้ามีผีโผล่มาก็พร้อมปะทะกันไปเลย บาง Puzzle ยังรู้สึกว่าซับซ้อนเกินความจำเป็น ต้องย้อนกลับไปมาระหว่างข้อมูลหลายจุด และใช้เวลาพอสมควรในการจับความเชื่อมโยง ซึ่งถ้าเรื่องราวหลักสามารถดึงดูดเราได้มากพอ ความยากเหล่านี้อาจกลายเป็นความสนุก ซึ่งมันก็สนุกในบางช่วงจริงๆ โดยเฉพาะท้ายๆ ที่กระสุนมีให้เก็บฉ่ำ แต่ก็มีมาาเป็นฝูงด้วยเช่นกัน

แต่หลักๆของเกมนี้ คือเน้น การซ่อน การแอบ การหลบ และการเลือกว่าจะสู้หรือไม่สู้ มากกว่าการเปิดหน้าแลกกับศัตรู

การต่อสู้มีข้อจำกัด และช่องว่างในการรับดาเมจก็ไม่ได้เปิดกว้างมากนักในการต่อสู้ระยะประชิด

แม้จะปรับเป็นโหมดง่ายแล้ว แอดฯ ก็ยังรู้สึกว่าการต่อสู้หลายครั้งไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าเรามีพื้นที่เพียงพอในการรับมือกับศัตรู…สำหรับคนที่ชอบ Horror แบบ “ฉันรู้ว่ามีผีอยู่ข้างหน้า และฉันจะจัดการมัน” ระบบแบบนี้อาจสร้างความอึดอัดได้มากกว่าความสนุก

แต่ต้องแยกให้ออกว่า นี่ไม่ใช่ระบบที่ทำมาไม่ดี เพียงแต่เป็นแนวทางที่ไม่ตรงกับรสนิยมการเล่นของแอดฯ แค่นั้นเลย

เพราะเกมต้องการให้เรารู้สึกว่า Simon ไม่ได้เป็นนักรบ ไม่ได้พร้อมสู้กับทุกอย่าง เขาเป็นคนธรรมดาจริงๆ

และการเจอศัตรูหนึ่งตัวควรทำให้เราคิดว่า “จะหลบมันยังไง?” มากกว่า “จะฆ่ามันยังไง?”

ในแง่แนวคิด มันชัดเจนมาก…

แต่ในฐานะคนที่ชอบเกม Survival Horror แบบกึ่ง Action แอดฯ กลับรู้สึกว่าเล่นไปแล้วอึดอัดมากกว่าตื่นเต้น และเล่นไปก็ถอนหายใจไปครับ

คนชอบก็มีแหละ เข้าใจได้ แต่ส่วนตัวไม่ได้ไปเวย์นั้น และคงไม่ฝืนความรู้สึกตัวเองด้วย

แต่สำหรับเวอร์ชัน PlayStation 5 ทีมงานได้ใส่ฟีเจอร์เพื่อดึงประสิทธิภาพของจอย DualSense ออกมาอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นระบบ Adaptive Triggers ที่จำลองน้ำหนักและแรงต้านของการเหนี่ยวไกปืนแต่ละชนิด ระบบ Haptic Feedback ที่จะสั่นสะเทือนตามจังหวะฝีเท้าอันหนักอึ้งของพวกสัตว์ประหลาดที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ในขณะที่ผู้เล่นกำลังหลบซ่อนตัว อันนี้ดี และสร้างสรรค์มากๆ 

รวมไปถึงการใช้ระบบ Motion Control ในการควบคุมทิศทางเพื่อปรับจูนหาคลื่นสัญญาณที่ขาดๆ หายๆ บนอุปกรณ์จอ CRTV เพื่อสร้างประสบการณ์ที่สมจริงและสัมผัสได้ถึงความสดใหม่ในการเล่นเกมแนวสยองขวัญ มีส่วนร่วมกับเกมได้ ถือว่า “มีกิมมิคดี” ครับ

ในส่วนของงานภาพ  ต้องยอมรับก่อนว่า Silent Hill: Townfall เป็นเกมที่สวยจัดๆ

หมอก บรรยากาศเมือง อาคารเก่า แสงเงา และการออกแบบพื้นที่สามารถสร้างความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจได้ดีมาก

แต่หลายๆ ฉากมีความสวยในแบบที่ไม่ควรเรียกว่าสวย เพราะมันเป็นความสวยที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจไปพร้อมกัน

แต่ปัญหาจริงๆสำหรับแอดฯ คือ วิธีที่เกมใช้กล้องเพื่อสร้างบรรยากาศ

Townfall ใช้มุมมอง FPS พร้อมกับพยายามบีบภาพบนล่าง ให้มีอารมณ์แบบภาพยนตร์ มุมมองจึงค่อนข้างแคบและให้ความรู้สึกอึดอัดอยู่ตลอดเวลา การเคลื่อนไหวของกล้องและการเดินสำรวจในพื้นที่แคบ ๆ ยิ่งทำให้ความรู้สึกดังกล่าวชัดขึ้น

สำหรับคนที่มีปัญหา Motion Sickness นี่เป็นเกมที่ต้องระวังอย่างมาก เพราะสิ่งที่ผู้พัฒนาตั้งใจให้เป็น “ความอึดอัด” สามารถกลายเป็น “อาการเวียนหัวจริง ๆ” สำหรับผู้เล่นบางคนได้ และนี่คือกรณีที่การออกแบบภาพซึ่งทำงานได้ดีในเชิงศิลปะ อาจไม่ได้ทำงานได้ดีเท่ากันในเชิงประสบการณ์ของผู้เล่นทุกคน ซึ่งการเอา First-Person มารวมกับมุมกล้องแคบ การเคลื่อนไหวที่มีความรู้สึกแน่น และการจัดองค์ประกอบแบบภาพยนตร์ จึงทำให้ Townfall เป็นหนึ่งในเกมที่แอดฯ รู้สึกว่า ดูสวย แต่เล่นแล้วเหนื่อย

Townfall เป็นเกมที่มีไอเดียชัดเจนมากว่าตัวเองต้องการเป็นอะไร แต่สิ่งที่เกมต้องการมอบให้กับผู้เล่นกับสิ่งที่แอดฯ ต้องการจากเกม Horror กลับไม่ตรงกัน

แอดฯ ชอบเกมที่ให้เราสำรวจ แก้ Puzzle และมีความรู้สึกว่าเมื่อเจอศัตรูแล้วเราสามารถหาทางรับมือกับมันได้อย่างเป็นรูปธรรม แต่ Townfall ต้องการให้เรากลัวการเผชิญหน้า ต้องการให้เราหลบ ต้องการให้เรารู้สึกว่าไม่มีอำนาจต่อรองกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งเนื้อเรื่องมันก็ต้องการจะสื่อไปในทิศทางนั้นด้วย

แต่ส่วนตัว ความรู้สึกระหว่างเล่นจึงกลายเป็น “อึดอัด” มากกว่า “สนุก”

ประสบการณ์โดยรวมจึงไม่สามารถขึ้นไปถึงระดับที่คาดหวังจากเกม Silent Hill ได้ แบบที่ภาค f  ที่แอดฯเล่นเป็นบ้าเป็นหลังเคยมอบให้

Silent Hill: Townfall จึงเป็นเกมที่แอดฯ มองว่า “มีของโคตรดี แต่ไม่ใช่ของสำหรับทุกคน” โดยเฉพาะคนที่คาดหวัง Silent Hill ในแบบที่มีการสำรวจ แก้ Puzzle และหยิบอาวุธขึ้นมาสู้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า คือไม่คาดหวังว่าจะเป็นแนวลุยแหลก แต่ก็อยากให้เราพอจะมีทางสู้กลับได้มากกว่านี้  เพราะเกมนี้ต้องการให้เรา “กลัวการเจอผี” มากกว่าการ “พร้อมสู้กับผี” ทั้งเรื่องทรัพยากรต่างๆ ยา กระสุน อาวุธ ล้วนบีบให้เราหนี ซ่อน มากกว่า

คือ ภาคก่อนๆ เรายังเดินหน้าลุย มีไม้ในมือแล้วทรงพลัง แต่กับ เกมนี้ มีไม้ในมือ ก็ไม่รับประกันว่าจะรอด

และเมื่อความอึดอัดจากเกมเพลย์มารวมกับความยากในการเข้าถึงบริบททางวัฒนธรรม และปัญหาด้านมุมกล้อง ประสบการณ์ที่ได้จึงแตกต่างกันมากระหว่างผู้เล่นแต่ละคน

สำหรับแอดฯ 8/10 คือคะแนนของเกมนี้ เนื้อเรื่องแบกจัด

ออกตัวว่าไม่บอกว่าเกมแย่  จริงๆต้องบอกว่านี่คือเกมที่โคตรดี มีอะไรหลายอย่างซ่อนเร้น

ต้องลองเอง…

รอลดก็ได้ครับ เข้าใจว่าเกมแพง และเราก็ไม่ได้เชียร์ให้ Day 1 ครับ 

 แอดมิน AK47

สปอยล์เนื้อเรื่อง 

คำเตือน: บทความนี้เปิดเผยเนื้อเรื่องของ Silent Hill: Townfall ตั้งแต่ต้นจนจบ รวมถึงที่มาของเหตุการณ์ ตัวละครสำคัญ ความจริงของเมือง St. Amelia และตอนจบทุกแบบ ใครยังไม่ได้เล่น แนะนำให้เก็บบทความนี้ไว้อ่านหลังจบเกม

เรื่องราวของ Silent Hill: Townfall เกิดขึ้นในปี 1996 โดยมี Simon Ordell เป็นตัวละครเอก ชายคนหนึ่งที่พบว่าตัวเองตื่นขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าบริเวณผืนน้ำใกล้ท่าเรือของเมือง St. Amelia เมืองประมงเล็ก ๆ บนเกาะแห่งหนึ่งในสกอตแลนด์

สิ่งที่น่ากลัวคือ Simon ไม่รู้ว่าตัวเองมาที่นี่ได้อย่างไร และไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงต้องกลับมาตื่นอยู่บริเวณเดิมครั้งแล้วครั้งเล่า เขาแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และยิ่งพยายามสำรวจเมืองมากเท่าไร ก็ยิ่งพบว่าที่นี่ไม่ใช่เมืองธรรมดา ซึ่งเมืองนี้ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ ถนนหนทางว่างเปล่า ไม่มีผู้คนใช้ชีวิตอยู่เหมือนเมืองทั่วไป เหลือเพียงอาคารร้าง สิ่งของที่ถูกทิ้งเอาไว้ และเหล่าสัตว์ประหลาดที่เดินอยู่ตามพื้นที่ต่าง ๆ Simon จึงต้องเริ่มค้นหาคำตอบจากสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในเมือง โดยเฉพาะเศษเสี้ยวของเหตุการณ์ในอดีตที่อาจเกี่ยวข้องกับตัวเขาเอง

ระหว่างการสำรวจ Simon พบอุปกรณ์โทรทัศน์แบบพกพาที่เรียกว่า CRTV ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในอุปกรณ์สำคัญที่สุดของเรื่อง เพราะ CRTV ไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแสดงภาพ แต่ยังสามารถรับสัญญาณและบันทึกภาพหรือข้อความบางอย่างที่ค่อย ๆ เปิดเผยความจริงของ St. Amelia

และไม่นานหลังจากนั้น Simon ก็ได้รับการติดต่อจากชายคนหนึ่งที่ชื่อ Richard

Richard ติดต่อ Simon ผ่าน CRTV และพยายามชี้นำเขาให้เดินไปตามเส้นทางที่กำหนด โดยบอกเป็นนัยว่า Simon มีภารกิจบางอย่างที่ต้องทำให้สำเร็จ

แต่ Richard ไม่ได้อธิบายทุกอย่างออกมาตรง ๆ ยิ่ง Simon เดินตามร่องรอยที่ Richard ทิ้งเอาไว้ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าชายคนนี้รู้จักเขามากกว่าที่ควรจะเป็น ขณะเดียวกัน Simon ยังพบร่องรอยของผู้หญิงอีกคนหนึ่งชื่อ Zoe Ellis พยาบาลประจำเมือง ซึ่งดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับตัวเขา

เส้นทางของ Simon จึงเริ่มแยกออกเป็นสองสาย…

หนึ่งคือ Richard ชายที่พยายามบอกให้ Simon ทำภารกิจบางอย่างให้สำเร็จ

สองคือ Zoe ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะเป็นกุญแจสำคัญในการทำความเข้าใจว่า Simon เป็นใคร และเกิดอะไรขึ้นกับเขาก่อนที่จะมาถึง St. Amelia

Simon จึงเริ่มตามร่องรอยของทั้งสองคน พร้อมกับค้นหาเอกสาร สิ่งของ และภาพบันทึกที่ปรากฏผ่าน CRTV

สิ่งที่เขาค้นพบทีละน้อยเริ่มทำให้เห็นว่า เมืองร้างแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงเมืองที่ถูกทิ้งร้าง แต่เป็นสถานที่ที่กำลังทำให้คนบางกลุ่มต้องกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ความจริงของ St. Amelia ในโลกแห่งความเป็นจริง

ก่อนที่เมืองจะกลายเป็นสถานที่ร้างและเต็มไปด้วยหมอก St. Amelia เคยเป็นเมืองประมงที่กำลังประสบปัญหาทางเศรษฐกิจอย่างหนัก แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อบริษัทพลังงาน Chapman Energy Group หรือ CEG เข้ามาลงทุนในพื้นที่ บริษัทสร้างศูนย์ปฏิบัติการและโรงกลั่นบนเกาะเพื่อสนับสนุนแท่นขุดเจาะน้ำมันที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งมีชื่อว่า SWDP

การเข้ามาของบริษัททำให้เมืองมีความหวังอีกครั้ง เพราะการลงทุนขนาดใหญ่หมายถึงงาน รายได้ และโอกาสในการฟื้นฟูเศรษฐกิจของ St. Amelia

แต่ความหวังทั้งหมดพังทลายลงในวันหนึ่ง เมื่อเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงบนแท่นขุดเจาะ SWDP เพราะเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่บนแท่นขุดเจาะ และเหตุการณ์ครั้งนั้นคร่าชีวิตคนงานทั้งหมด 95 คน

แท่นขุดเจาะกลายเป็นโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ของ St. Amelia และทำให้ชุมชนต้องสูญเสียผู้คนจำนวนมากในเวลาเดียวกัน แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่าตัวเหตุการณ์คือคำถามที่ตามมาหลังจากนั้นว่า เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพราะอุบัติเหตุจริง ๆ หรือเป็นผลจากความผิดพลาดที่สามารถป้องกันได้?

Simon — ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว

ในวันเกิดเหตุ Simon อยู่บนแท่นขุดเจาะ SWDP ในฐานะ ผู้ตรวจสอบความปลอดภัยอิสระ

เขาไม่ได้เป็นเพียงคนงานทั่วไป แต่หน้าที่ของเขาคือการตรวจสอบความปลอดภัยและประเมินว่าระบบต่าง ๆ มีความพร้อมเพียงพอหรือไม่ หลังเกิดเหตุไฟไหม้ Simon กลายเป็น ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากคนทั้งหมด 95 คนบนแท่นขุดเจาะ

แต่เขาก็บาดเจ็บสาหัส และต้องได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วน โดยคนที่เข้ามาดูแล Simon คือ Zoe Ellis

Zoe เป็นพยาบาลที่ให้การรักษา Simon หลังจากเกิดเหตุ เธอทำการช่วยชีวิตเขา ก่อนที่ Simon จะถูกส่งตัวขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปยังแผ่นดินใหญ่เพื่อรับการรักษาต่อ

ในเวลานั้น Simon จึงมีชีวิตรอดมาได้ เพราะ Zoe แต่เหตุการณ์นี้สร้างบาดแผลให้กับเธอเช่นกัน เพราะเธอต้องเผชิญหน้ากับผู้คนที่ไม่สามารถช่วยชีวิตได้ ขณะที่ Simon ซึ่งเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต กลายเป็นคนที่เธอพยายามช่วยอย่างสุดความสามารถ และความรู้สึกนั้นจะกลายเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ Zoe ติดอยู่ในโลกอีกด้าน นั่นเอง

เมืองที่ต้องการคำตอบ และบริษัทที่ต้องการคนรับผิด

หลังเหตุการณ์ SWDP ผู้คนใน St. Amelia เริ่มตั้งคำถามกับ Chapman Energy Group ชาวเมืองจำนวนมากเชื่อว่าบริษัทมีส่วนรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขากล่าวหาว่า CEG ละเลยมาตรฐานความปลอดภัย ลดต้นทุนในจุดที่ไม่ควรลด และพยายามปกปิดปัญหาที่เกิดขึ้นกับแท่นขุดเจาะ ความโกรธของชาวเมืองจึงไม่ได้มุ่งไปที่เหตุการณ์ไฟไหม้เพียงอย่างเดียว แต่พุ่งไปยังบริษัทที่พวกเขาเชื่อว่าควรต้องรับผิดชอบต่อชีวิตของคนทั้ง 95 คน

เมื่อแรงกดดันเพิ่มขึ้น CEG เองก็ต้องหาคนที่จะรับผิดชอบ และ Richard คือ CEO ของ Chapman Energy Group และเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ครั้งนี้โดยตรง เพราะก่อนเกิดเหตุ Richard ได้ ข้ามขั้นตอนการตรวจสอบส่วนประกอบหนึ่งของแท่นขุดเจาะ

การตัดสินใจดังกล่าวกลายเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดคำถามว่า เหตุการณ์ทั้งหมดสามารถหลีกเลี่ยงได้หรือไม่  แต่ Richard ไม่ต้องการรับผิด เขาต้องการหาทางเอาตัวรอดจากความผิดที่กำลังจะย้อนกลับมาหาตัวเอง

และในจุดนี้เอง ชะตากรรมของ Richard กับ Simon ก็ถูกผูกเข้าด้วยกัน

หลังจากรอดชีวิต Simon ต้องได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง และร่างกายของเขาอยู่ในสภาพวิกฤตจนจำเป็นต้องได้รับ การปลูกถ่ายหัวใจ

Richard มองเห็นโอกาสจากสถานการณ์นี้ โดยเขายื่นข้อเสนอให้ Simon ว่า ตัวเองจะจัดการเรื่องการปลูกถ่ายหัวใจเพื่อช่วยให้ เขามีชีวิตรอด แต่มีเงื่อนไขแลกเปลี่ยน Simon ต้องออกมาให้การเป็นพยานในชั้นศาลว่า Richard และ Chapman Energy Group ไม่ได้มีความผิดเกี่ยวกับเหตุการณ์บนแท่นขุดเจาะ 

พูดง่าย ๆ คือ Richard ต้องการให้ Simon เป็นแพะรับบาปในเหตุนี้

สำหรับ Simon นี่เป็นการตัดสินใจที่หนักหน่วงมาก

เพราะอีกด้านหนึ่งเขากำลังจะตาย และ Richard เป็นคนที่สามารถช่วยให้เขามีโอกาสมีชีวิตต่อ

ในตอนแรก Simon ตกลง และพร้อมจะให้การตามที่ Richard ต้องการ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินเขา

Simon รู้ดีว่าตัวเองเป็นผู้ตรวจสอบความปลอดภัย เขาเองก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และยังรู้ด้วยว่ามีคนจำนวนมากเสียชีวิต

ซึ่งการโกหกเพื่อช่วย Richard จึงไม่ได้เป็นเพียงการเซ็นเอกสารหรือให้การเท็จธรรมดา ๆ แต่มันหมายถึงการยอมให้ความจริงเกี่ยวกับผู้เสียชีวิตทั้ง 95 คนถูกฝังไปพร้อมกับเหตุการณ์ครั้งนั้น

Simon เริ่มลังเล…และความลังเลนี้เองกลายเป็นหัวใจของเรื่องทั้งหมด

โลกอีกด้าน — เมืองที่สร้างจากความรู้สึกผิด

เมื่อ Simon เดินทางอยู่ใน St. Amelia ที่เต็มไปด้วยหมอก เขาไม่ได้กำลังเดินอยู่ในเมืองจริง ๆ เขาอยู่ในโลกอีกด้านที่มีลักษณะคล้าย แดนชำระบาป

สถานที่แห่งนี้สร้างรูปร่างขึ้นมาในแบบของ St. Amelia แต่สิ่งที่อยู่ภายในกลับสะท้อนความรู้สึกผิดและอดีตของผู้คนซึ่ง Simon, Zoe และ Richard ต่างติดอยู่ในโลกแห่งนี้

แต่เหตุผลที่พวกเขาติดอยู่แตกต่างกัน

Simon ติดอยู่เพราะความรู้สึกผิดที่เขามีส่วนร่วมในการปกปิดความจริงเกี่ยวกับภัยพิบัติ SWDP

เขาไม่ได้เป็นคนที่ก่อเหตุโดยตรง แต่เขายอมรับข้อเสนอของ Richard และกำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของการปกปิดความจริง

Zoe ติดอยู่เพราะความเสียใจที่เธอไม่สามารถช่วยคนไข้ของตัวเองได้

แม้เธอจะช่วย Simon จนรอดชีวิต แต่เธอไม่สามารถช่วยทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ได้ ความรู้สึกว่าเธออาจทำอะไรได้มากกว่านั้นกลายเป็นสิ่งที่หลอกหลอนเธอ

Richard ติดอยู่เพราะเขาปฏิเสธที่จะยอมรับความรับผิดชอบ

เขาไม่ยอมรับว่าการตัดสินใจของตัวเองมีส่วนเกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรม และยังพยายามโยนความผิดให้คนอื่นเพื่อรักษาตัวเอง

ดังนั้นทั้งสามคนจึงอยู่ในสถานที่เดียวกัน แต่ถูกขังด้วย “บาป” คนละแบบ

เมื่อ Simon ตามรอย Zoe มากขึ้น เขาก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์ที่แท้จริง Zoe ไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อช่วย Simon แก้ไขอดีต

ตรงกันข้าม เธอพยายามเตือน Simon ว่าโลกแห่งนี้ ไม่ได้ให้พลังแก่เขาในการเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้น

สิ่งที่ Simon ต้องทำไม่ใช่การย้อนกลับไปแก้ไขเหตุการณ์บนแท่นขุดเจาะ แต่คือการยอมรับว่า “อดีตเกิดขึ้นไปแล้ว”

นี่คือแนวคิดสำคัญของเรื่อง Silent Hill: Townfall

Simon ต้องการแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้น เขาต้องการทำให้ความจริงถูกเปิดเผย และต้องการชดใช้สิ่งที่ตัวเองทำลงไป

แต่ Zoe พยายามทำให้เขาเข้าใจว่า การติดอยู่ในโลกนี้และการกลับไปเผชิญเหตุการณ์เดิมซ้ำ ๆ ไม่ได้ทำให้คนตายกลับมามีชีวิต

สิ่งเดียวที่ทำได้คือ ยอมรับความจริง แต่สำหรับ Simon นั่นเป็นเรื่องที่ยากมาก เพราะการยอมรับความจริงหมายถึงการยอมรับด้วยว่า ตัวเขาเองก็มีส่วนผิด

ตลอดการเดินทาง Simon ต้องเผชิญกับสิ่งเหนือธรรมชาติและสัตว์ประหลาดที่ปรากฏอยู่ในโลกอีกด้าน สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงศัตรูสำหรับให้ผู้เล่นต่อสู้เท่านั้น แต่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของความรู้สึกผิด ความกลัว และสิ่งที่ตัวละครพยายามหลีกหนี ในที่สุด Simon ต้องเผชิญหน้ากับ สัตว์ประหลาดที่เป็นตัวแทนของความรู้สึกผิดของเขาเอง

การเอาชนะมันไม่ได้หมายความว่า Simon ลบความผิดของตัวเองออกไปได้ แต่เป็นเหมือนการบังคับให้เขาหันกลับมามองสิ่งที่ตัวเองพยายามหลีกหนีมาตลอด หลังจากผ่านการเผชิญหน้าครั้งนี้ Simon ก็เดินทางไปถึงจุดที่สำคัญที่สุดของเรื่อง

เขาได้เผชิญหน้ากับ Richard อีกครั้ง

Richard ยังคงไม่ยอมรับความผิด

เมื่อ Simon พบ Richard สิ่งที่เห็นได้ชัดคือ Richard ยังไม่เปลี่ยนแปลง เขายังไม่ยอมรับว่าตัวเองมีส่วนรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ SWDP

สำหรับ Richard สิ่งสำคัญที่สุดยังคงเป็นการรักษาตัวเองให้พ้นจากความผิด เขายังคงพยายามใช้คำพูดกดดัน Simon และทำให้ Simon เชื่อว่าทางออกของเรื่องนี้ยังคงอยู่ในมือของเขา

แต่ครั้งนี้ Simon ไม่ใช่ชายคนเดิมที่เพิ่งตื่นขึ้นมาบริเวณท่าเรืออีกแล้ว เขารู้ความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ รู้ว่า Richard ทำอะไร รู้ว่าตัวเองทำอะไร และรู้ว่า Zoe ต้องแบกรับอะไรเอาไว้

การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายจึงไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้ระหว่าง Simon กับ Richard แต่เป็นการตัดสินใจว่า Simon จะเลือกทำอย่างไรกับความผิดของตัวเอง

และเกมจะแยกออกเป็นหลายเส้นทางตามการตัดสินใจของผู้เล่น

Abandoned — Simon เลือกเผชิญหน้ากับ Richard ด้วยความโกรธและตัดสินใจยิงเขา ก่อนที่ร่างของ Richard จะปรากฏขึ้นมากมายรอบตัว พร้อมเสียงเยาะเย้ยผ่าน CRTV ว่า Simon ไม่มีวันหนีจากความผิดของตัวเองได้ ด้าน Zoe ผิดหวัง เพราะ Simon ยังเชื่อว่าการฆ่า Richard จะสามารถแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตได้

และในโลกความจริง Simon ลงมือฆ่า Richard ด้วยการใช้มีดผ่าตัดแทงเข้าที่ลำคอ เป็นตอนจบที่สะท้อนการเลือกลงโทษคนอื่นแทนการยอมรับความผิดของตัวเอง

Justice — Simon เลือกยิงพลุขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อยอมรับว่าตัวเขาเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ทั้งหมด และ St. Amelia สมควรได้รับความยุติธรรมจากความประมาทของ Richard หลังจากนั้นสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายแท่นขุดเจาะน้ำมันขนาดยักษ์ ที่เป็นตัวหลักของเกมนี้ปรากฏตัวขึ้น  ขณะที่ Zoe ดูเหมือนจะโล่งใจ เพราะวงจรแห่งความทรมานกำลังจะสิ้นสุดลง

ส่วนในโลกจริง Richard หันมาแทง Simon ตาย หลังจาก Simon ปฏิเสธที่จะให้การเท็จเพื่อช่วยเขา เหตุการณ์นี้ทำให้ความจริงเกี่ยวกับ Richard และเหตุไฟไหม้มีโอกาสถูกเปิดเผยและนำไปสู่การรับผิดในที่สุด

Forever — Simon ยิงพลุขึ้นไปเช่นเดียวกับตอนจบ Justice แต่สิ่งที่แตกต่างคือเขายังไม่สามารถยอมรับความผิดและบทบาทของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ ทำให้จิตสำนึกของเขายังคงติดอยู่ในวงจรเดิม Simon หมดสติและตื่นขึ้นมาอีกครั้งที่จุดเริ่มต้นของเรื่อง กลับเข้าสู่โลกของ St. Amelia ที่เต็มไปด้วยหมอกและความทรงจำสุดสยองวนลูป

ขณะที่ในโลกจริง Zoe ยังคงอยู่เคียงข้างเขา โดยหลังเหตุการณ์บนแท่นขุดเจาะ เธอเป็นคนรักษาอาการบาดเจ็บของ Simon และสัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งเขา ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นวังวนที่ไม่มีวันจบสิ้น

Dog 

ตอนจบสุดกวนที่ตัดบรรยากาศจริงจังของเรื่องทิ้งไปทั้งหมด เมื่อ Simon และ Richard กำลังเผชิญหน้ากัน ก็มีรูปปั้นสุนัขพูดได้เข้ามาขัดจังหวะและพยายามเกลี้ยกล่อมให้ทั้งสองคนเลิกทะเลาะกัน ก่อนที่สถานการณ์จะคลี่คลายด้วยการชวนกันไปดื่มเบียร์แทนการใช้ความรุนแรง 

Sci-Fi 

Simon ตื่นขึ้นมาในสถานการณ์ที่แตกต่างจากทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เพราะเขาพบว่าตัวเองอยู่บนยานอวกาศที่กำลังเดินทางเข้าสู่ห้วงอวกาศลึก โดยเขาอยู่ในสภาวะแช่แข็งคล้ายการจำศีล ก่อนจะได้ยินเสียงของ Zoe ติดต่อเข้ามาและบอกให้เขาหันยานกลับไป เพราะเธอต้องการให้ Simon ออกไปช่วยเหลือเธอ จากการบุกของเอเลี่ยนแท่นขุดเจาะจากนอกโลก ตอนจบนี้เป็นอีกหนึ่งฉากจบแบบขำขัน

เมื่อมองเรื่องราวของ Townfall ทั้งหมด จะเห็นว่าความน่ากลัวของเกมไม่ได้เกิดจากสัตว์ประหลาดหรือโลกหมอกเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากคำถามว่า คนเราจะอยู่กับความผิดที่ตัวเองเคยทำได้อย่างไร

Simon ไม่ใช่คนที่จุดไฟเผาแท่นขุดเจาะ และไม่ได้เป็นคนตัดสินใจข้ามการตรวจสอบส่วนประกอบของ SWDP แต่เขารู้ความจริง และเขาเลือกที่จะรับข้อเสนอของ Richard

นั่นทำให้ Simon กลายเป็นส่วนหนึ่งของการปกปิดความจริง สิ่งที่หลอกหลอนเขาจึงไม่ใช่เพียงภาพของคนที่เสียชีวิต แต่คือการรู้ว่าหากเขาพูดความจริงตั้งแต่แรก เรื่องราวอาจแตกต่างออกไป

แต่ปัญหาคือ ไม่มีใครสามารถย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วได้ นี่คือสิ่งที่ Zoe พยายามบอกเขาตลอดทั้งเรื่อง

โลกอีกด้านไม่ได้มีไว้เพื่อให้ Simon กลับไปเปลี่ยนอดีต แต่มีไว้เพื่อบังคับให้เขายอมรับอดีต

การเอาชนะสัตว์ประหลาดไม่ได้หมายความว่าความผิดหายไป , การฆ่า Richard ไม่ได้ทำให้คนตายกลับมา , การหนีออกจากเมืองไม่ได้ทำให้ Simon กลายเป็นผู้บริสุทธิ์

สิ่งเดียวที่สามารถทำให้วงจรจบลงได้คือ การยอมรับความจริง และยอมรับว่าตัวเองมีส่วนในการกระทำสิ่งที่ผิด

ทำไม Zoe ถึงสำคัญกับเรื่องนี้

Zoe เป็นเหมือนอีกด้านหนึ่งของ Simon เธอเองก็มีความรู้สึกผิด แต่ความผิดของเธอแตกต่างออกไป เธอพยายามช่วยชีวิตผู้คน แต่เธอไม่สามารถช่วยทุกคนได้ เธอรู้ว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้ว แต่ความรู้สึกผิดยังคงหลอกหลอนเธอ

Simon กลับอยู่ในอีกสถานการณ์หนึ่ง เขาสามารถพูดความจริงได้ แต่เลือกที่จะเงียบในช่วงเวลาหนึ่ง

ดังนั้น Zoe จึงเป็นตัวละครที่พยายามเรียนรู้ว่า เราไม่สามารถช่วยทุกคนได้

ส่วน Simon ต้องเรียนรู้ว่า เราไม่สามารถแก้ไขทุกสิ่งที่เราเคยทำผิดไปแล้วได้

ทั้งสองจึงติดอยู่ในโลกเดียวกันด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน

และการที่ Zoe เตือน Simon ว่าเขาไม่สามารถเปลี่ยนอดีตได้ จึงเป็นหนึ่งในแก่นสำคัญที่สุดของเรื่อง

ส่วน Richard แตกต่างจาก Simon และ Zoe อย่างชัดเจน

คือ คนที่ “ไม่ยอมรับผิด”

เขาพยายามปฏิเสธความจริงและโยนความรับผิดชอบออกจากตัวเอง

เขาจึงติดอยู่ในโลกอีกด้านไม่ใช่เพราะเขาต้องการชดใช้ แต่เพราะเขายังไม่สามารถยอมรับสิ่งที่ตัวเองทำ

Richard เป็นตัวแทนของคนที่พยายามหลบหนีความรับผิดชอบด้วยการควบคุมเรื่องราวและคนอื่น

ในขณะที่ Simon ต้องต่อสู้กับความรู้สึกผิดของตัวเอง

Richard กลับพยายามทำให้ Simon เชื่อว่าเขาไม่จำเป็นต้องรับผิดอะไร

และนี่เป็นเหตุผลว่าทำไมการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายของทั้งสองคนจึงมีความหมายมากกว่าการต่อสู้แบบบอสไฟท์ใหญ่ๆ ตามสูตรเกม Survival Horror

มันคือการเผชิญหน้าทางด้านเนื้อเรื่อง และสัญลักษณ์ ระหว่าง คนที่กำลังพยายามยอมรับความผิด กับคนที่ยังปฏิเสธความผิดของตัวเอง

ท้ายที่สุดแล้ว Silent Hill: Townfall ไม่ได้เล่าเรื่องของชายคนหนึ่งที่เดินทางเข้าไปในเมืองร้างเพื่อค้นหาทางกลับบ้านเท่านั้น มันคือเรื่องของชายที่พยายามหาวิธีแก้ไขสิ่งที่ตัวเองทำลงไป

แต่เกมตั้งคำถามกลับว่า ถ้าอดีตไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ เราจะทำอะไรกับความผิดของตัวเอง?

Simon สามารถฆ่า Richard ได้ แต่คน 95 คนก็ยังเสียชีวิต

Simon สามารถพยายามหลบหนีจาก St. Amelia ได้ แต่ความทรงจำก็ยังอยู่กับเขา

Simon สามารถวนกลับไปเริ่มต้นใหม่ได้ แต่เหตุการณ์ก็จะเกิดขึ้นซ้ำ

สิ่งเดียวที่ทำให้วงจรมีโอกาสจบลงคือการยอมรับว่าอดีตคือสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว และสิ่งที่ทำได้ในปัจจุบันคือการยอมรับความจริงและรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองทำ

นั่นทำให้ตอนจบ Justice กลายเป็นเส้นทางที่สะท้อนแนวคิดของเกมได้ชัดที่สุดในแง่ของการยอมรับความจริง

ขณะที่ Abandoned และ Forever แสดงให้เห็นถึงการที่ Simon ยังพยายามหาทางควบคุมหรือหลีกหนีจากอดีต

ส่วน Dog และ Sci-Fi ก็…ช่างมันเหอะ 555+

และเมื่อย้อนกลับไปมองฉากแรกที่ Simon ตื่นขึ้นมาบริเวณท่าเรืออีกครั้ง เราจะเริ่มเข้าใจว่าเขาไม่ได้กำลังตามหาคำตอบว่า “ฉันมาที่นี่ทำไม?”

แต่คำถามที่แท้จริงคือ

“ฉันจะอยู่กับสิ่งที่ฉันทำลงไปได้อย่างไร?”

#SilentHill #SilentHillTownfall #HorrorGame #PS5 #XboxSeries #PC #ข่าวเกม #เกมผี #เกมสยองขวัญ #Konami #NoCode #ScreenBurn #AnnapurnaInteractive #ScreenBurnInteractive 

©Konami Digital Entertainment